Zeszydło

Przyszedł czas pożegnania.
Dziękuję Wam , kochani za wszystkie lata bycia blisko mnie, towarzyszenia mi i wspierania mnie. Wiele dobrych, ważnych i mądrych rzeczy wyczytałam z waszych komentarzy. Wiele razy dzięki Wam i temu miejscu udało mi się przetrwać burze. Ale nie umiem już opowiadać, mówić o sobie do całego świata. Coraz więcej było we mnie obaw, coraz więcej wahania przed napisaniem każdego słowa. Zbyt duża publiczność. Zbyt różnorodna. Coraz trudniej sięgnąć w głąb i napisać coś prosto ze środka. Od dawna czułam, że któregoś dnia powiemy sobie z blogiem do widzenia.

Kochani, u nas wszystko w porządku. Wojtka niespiesznie i stopniowo odstawiam od piersi i na pewno będzie to długi proces, biorąc pod uwagę, że nie umiem słuchać jego płaczu i unikanie tego odgłosu jest dla mnie łatwiejsze, niż pchanie całej akcji do przodu. Dlatego pewnie wielokrotnie skapituluję. Miękka jestem. A on mocno uzależniony.

Wojtek jest najśmieszniejszą osobą w tej rodzinie, z ewidentnym poczuciem humoru i choć jego mowa jest dopiero na poziomie krótkich dwuwyrazowych komunikatów, potrafi robić sobie żarty i wygłupiać się z rodzeństwem, jakby był z nimi równiachą. Jest dzieckiem stada. Każdym spostrzeżeniem musi podzielić się z resztą, wrzeszczy na całe gardło"Dzieś, Doda!!!" (Grześ, Jagoda) kiedy widzi coś za oknem, nie ma możliwości, żeby poszli gdzieś bez niego, co sił w nóżkach biegnie za nimi, kołysząc się szybko i zabawnie na boki.

Jagoda. Gdybym miała określić Jagodę jednym krótkim wyrażeniem, powiedziałabym - kot. Łaszący się, przymilny, często leżący na kolanach, ale jednocześnie z pierwiastkiem niezależności. Jagoda uwielbia być blisko fizycznie, jest maskotką, domowym zwierzątkiem do głaskania. A potem idzie swoją drogą. Załatwić swoje sprawy.

Grześ zadomowił się w nowej szkole. Lokalna społeczność wciągnęła go w treningi piłki i wymianki figurkami gormitów. Po moim początkowym rozczarowaniu szkołą, zaczęłam ją cenić za to, że jest blisko, z czym niezaprzeczalnie wiążą się korzyści. Szkołę, mimo jej wad zaakceptowałam, ponieważ start w niej okazał się dla Grzesia wbrew pozorom bardziej łagodny, niż w poprzedniej. Chłopak jest w środku grupy, nie na zewnątrz, ma do rzeczy nauczycielkę i ku mojemu zdumieniu cieszy go czas na świetlicy, choć ja sama jestem jego jakością zawiedziona. Poza tym Grześ jak zwykle - podatny na dobre słowo; im dostaje więcej, tym lepiej funkcjonuje. Jak gąbka, pochwały i wyznania uczuć chłonie w każdej ilości i dobrze mu robią, dlatego stały się naszą główną metodą wychowawczą wobec niego.

Ja, choć dobrze działam na planie rodzinnym, najlepiej się czuję, kiedy każdego dnia dostaję wynagrodzenie w postaci wieczoru bez dzieci, z mężem lub moimi dobrymi duszami. Stara prawda - matka, choćby nie wiem jak dzieci uwielbiała, musi się od nich na koniec dnia odsunąć. Dla zdrowotności umysłu.

Nasze klocki są na razie poukładane, każdy ze swoim miejscem w budowli, bałagan się sam jakoś uporządkował. Jeszcze rok będziemy w takiej formie. Potem być może Wojtek pójdzie do przedszkola i wtedy trzeba będzie coś przebudować. Może do mojego własnego życia dojdzie nowy element, a może rozszerzę obecną budowlę. Może będę się zajmować tym, czym dotychczas, ale mocniej, intensywniej. Czas pokaże. Na razie mam ufność w to, co przyniesie. Na razie wciągam każdym kosmkiem śluzówki to, co mam, rozkoszując się zapachem skóry moich dzieci, wciskając nos w ich miękkie włosy, słuchając skupionych oddechów nad kawałkiem plasteliny.

I wam też takiego czasu życzę. Do widzenia, kochani.

23:42, fajerwerka_1
Link Komentarze (83) »

piątek, 26 sierpnia 2011

Córka śpiewa.

Córka odkryła przyjemność twórczości liryczno pieśniarskiej. Układa piosenki, które śpiewa do siebie niskim, gardłowym głosem. Melodia własnej kompozycji, tematyka oscyluje wokół szeroko pojętego świata uczuć. Raz udało mi się spisać:

To serca miłości jest świat,
a w tym świecie pływamy razem
aż dopłyniemy do fontanny
a ta fontanna będzie pryskać nam na twarz
i takie właśnie jest szczęście miłości...

Jagoda i poezja śpiewana. Niewiarygodne.

Kocham te ogniki w jej oczach.

00:17, fajerwerka_1
Link Komentarze (17) »

czwartek, 25 sierpnia 2011

Nasza Chorwacja

Było mi błogo. Chorwacja, w której byłam pierwszy raz, spełniła moje oczekiwania. Zobaczyłam to wszystko, o czym słyszałam, to bajkowe połączenie gór i morza, te kolory turkusu, błękitu i białych kamieni, te oleandry, rododendrony, naturalne ogrody skalne i stare miasteczka z ciasnymi uliczkami.

Wakacje zorganizowaliśmy głównie pod dzieci, dlatego jechaliśmy w jedną stronę dwa dni z noclegiem po drodze, dlatego niewiele zwiedzaliśmy, dlatego głównie siedzieliśmy nad morzem i dlatego wynajęliśmy dom z wielkim, starym ogrodem, żeby mieli gdzie buszować.

Odpoczęłam.

01:15, fajerwerka_1
Link Komentarze (4) »

czwartek, 11 sierpnia 2011

Wyjeżdżamy na wakacje.
Do zobaczenia.

22:38, fajerwerka_1
Link Dodaj komentarz »

środa, 03 sierpnia 2011

Słodko gorzki.

Wojtek ukończył półtora roku z klasycznymi objawami - źle znosi odmowę i trudno mu przyjąć, gdy coś idzie nie po jego myśli. Ten typowy osiemnasty miesiąc.

Wczoraj zapragnął założyć ukochane buty crocsy. Pech chciał, że owego dnia zostały w samochodzie u taty, który wybył z domu. Długi czas zajęło mi odwracanie jego uwagi, biedak pokazywał gołe stopy, nawoływał rozpaczliwie "kuku... kuku...." (crocsy, crocsy), rzucał z wściekłością sandałami, które proponowałam mu w zamian, wtulał się z żalem we mnie, odpychał mnie z irytacją, wtulał znowu i odpędzał, jak muchę. Wył, kładł się na podłodze i spektakularnie obrażał. W końcu wpadłam na genialny pomysł, wygrzebałam z worka na strychu za duże crocsy po Jagodzie, kończąc tym samym jego złe samopoczucie. Podobne sceny mamy na co dzień.

Nauczona poprzednimi dziećmi ustępuję, przytulam i daję za wygraną. Grzesiowi w analogicznym czasie ustępowałam znacznie mniej, znacznie bardziej dążyłam do pokazania, kto ma rację. Do dziś pozostaję z wrażeniem, że wychowawczo to niewiele dało, a jedynie sporo się oboje namęczyliśmy.

Gębusia się Wojtkowi nie zamyka, drepcze po domu na krzywych nóżkach i opowiada, bez przerwy coś opowiada. Gada w języku obcym z tą komicznie zachowaną intonacją prawdziwego zdania. Choć już coraz więcej w tym gadaniu cywilizowanych słów, coraz częściej łączonych w dwuwyrazowe frazy - "Geciu lo-lat" (Grzesiu śpiewa sto lat), "Doda buuu" (Jagoda płacze), "dzieci ma" (dzieci nie ma).

Szybko musi się chłopina nauczyć mówić. Tak dużo ma do powiedzenia. Tak duża determinacja maluje się na jego twarzy, gdy chce nam coś przekazać, gdy całym sercem pragnie być zrozumiany.

Padamy ze śmiechu, kiedy coś do nas mówi, my nic nie rozumiemy, a on pokazowo się obraża. Jego mimika jest tak bogata, że nie sposób pomylić jego nastrojów z czymkolwiek innym. Obrażony, naburmuszony, zagniewany wygląda wyjątkowo komicznie. Uwielbiamy tę jego pucułowatą twarz z całym światem uczuć wymalowanym na obliczu.

00:45, fajerwerka_1
Link Komentarze (5) »

piątek, 22 lipca 2011

Syrena

Jestem przekonana, że instruktor, który prowadzi Jagody lekcje pływania sądzi, że dostało mu się dziecko z ADHD. Jagoda, z momentem dotknięcia odnóżami powierzchni wody doznaje przemiany i ze zrównoważonej, spokojnej dziewczynki zamienia się w nadpobudliwą, rozszalałą wodną bestię o nieprzewidywalnych ruchach.

Miała na początku problemy z dostosowaniem się do dyscypliny. Woda kojarzyła jej się wyłącznie z wariactwem, dlatego trudno jej było przestawić się na jednostajne powtórki lub leżenie na plecach dłużej niż 5 sekund. Wyglądało, jakby była na bakier z posłuszeństwem. Nauczyciel wydawał polecenie, które udawało jej się wykonywać przez zaledwie kilka sekund, po czym nie wytrzymywała i dawała nura pod wodę. Na początku mnie to bawiło, jednak dość szybko zaczęło mi być zwyczajnie wstyd, że moje dziecko tak bezczelnie nie słucha. Facet wkładał mnóstwo wysiłku, aby coś od dzieci wyegzekwować, a gdy ona zwiewała mu pod wodę, nerwowo zerkał w stronę trybun, gdzie siedzą rodzice, jakby obawiał się, co sobie o nim pomyślimy. Flądra świetnie się bawiła i miała trochę w nosie delikatne poruszanie stopami i zanurzanie ust, aby ćwiczyć wypuszczanie bąbelków. Wyjątkowo też mierził ją zakaz skakania do wody z brzegu.

Po kilku pierwszych zajęciach zadzwoniłam do właścicielki szkółki, aby o tym porozmawiać. Zapewniłam, że bardzo doceniamy wysiłki nauczyciela, ale zapisaliśmy Jagodę tylko dlatego, że jej brat w tym samym czasie trenuje ze starszą grupą. Nie wyobrażaliśmy sobie powiedzieć dziecku, że brat chodzi na basen, a ona nie, bo to szkółka dla starszych dzieci. Jest młodsza od nich wszystkich i naprawdę nie zależy nam, żeby już teraz nauczyła się pływać, wystarczy żeby mogła po prostu być w wodzie. Niech się ten biedny nauczyciel wyluzuje.

Ku mojemu zdumieniu kobieta odrzekła, że doskonale Jagodę kojarzy, tej dziewczynki nie da się przeoczyć. Wszyscy instruktorzy i ratownicy już ją zauważyli, pokazują sobie palcami, jak to dziecko zachowuje się w wodzie. Jagoda jest żywiołowa i faktycznie, trudno jej się dostosować do trybu lekcji, ale "może pani nie zależy, żeby się nauczyła teraz pływać, ale nam owszem, bardzo. To będzie pływaczka, musi pani się z tym pogodzić. Takiej osóbki jeszcze w tej szkółce nie mieliśmy."

Rok szkolny minął, Jagoda nauczyła się pływać strzałką pod wodą i jak się odrobinę wyciszy, to udaje jej się pokazać, jak umie pływać na plecach. Całe szczęście,w międzyczasie nauczyła się też słuchać instruktora. Z zabawy w wodzie preferuje nurkowanie. To głównie dla niej stanął basen w naszym ogródku, każdego dnia w nim siedzi i nie przeszkadzają jej zmienne warunki pogodowe. Sąsiedzi patrzą szerokimi oczami na to dziwne dziecko, które wbiega do lodowatej wody gdy siąpi deszcz, a znajomi żartują, że powinniśmy zostawić basen do zimy, żeby przekonać się, czy Jagoda zdecyduje się kąpać w przeręblu.

Jest wielu, którzy patrzą w powątpiewaniem na to, że nie liczę jej czasu w zimnej wodzie, widzę te spojrzenia. Ale ufam jej. Mam jakieś wewnętrzne przekonanie, że ona potrafi ocenić, kiedy jest jej zimno. Jak zmarznie, wychodzi sama.

Gdy na wakacjach u dziadków poszli na basen, wpadała w wodę ze zjeżdżalni, potem odbijając się od dna, wyskakiwała na powierzchnię i wykrzykiwała "babciu, wypłynęłam!", spięty ratownik nie spuszczał jej z oka, cały czas stał w gotowości na jakąś akcję.

Właścicielka szkółki zapytała ostatnio, czy może zrobić Jagodzie podwodne zdjęcie na stronę internetową. Jagoda nurkuje bez okularków i z szeroko otwartymi oczami, co - gdy się płynie koło niej, wygląda dość niesamowicie.

*
- Jagoda coś ostatnio wspomina, że chce chodzić na balet. - rozmawiam z przyjaciółką. - Co druga koleżanka uczęszcza na balet, ale ona nie wie, jak to naprawdę wygląda. Myśli, że będzie od razu kręcić piruety.
- Nie odbierz tego źle, - odpowiada K. - ale Jagoda zupełnie nie kojarzy mi się z baletem. Kiedy myślę o Jagodzie, to najbardziej kojarzy mi się ze skakaniem na bombę do basenu.

Śmiejemy się.
Przypominam sobie, jak trzymiesięczna Jaguś w wanience kopała nogami z radości tak, że woda spływała po ścianach. Już wtedy wyglądała tak, jakby w dużej części należała do wodnego ekostystemu.

00:51, fajerwerka_1
Link Komentarze (12) »

poniedziałek, 11 lipca 2011

Wojtek

rozmiłował się w komunikacji. Przyjemne to, kiedy gębusia mu się nie zamyka i całe godziny coś opowiada, historie, które się wydarzyły, dziwy, które przykuły jego uwagę, te swoje "katko brum" (autko jechało), "tatuć halo" (tata telefonował) i "Jadoda bam" (Jagoda upadła).

Prawdziwy z niego chłopak. Nie ustoi w miejscu, gdy z oddali słyszy odgłos przejeżdżającego wzdłuż naszego płotu traktora, biegnie wtedy do ogródka, aż mu się nóżki plączą, woła "kakol, kakol! Tu-tu!" A rolnik zwykle trąbi do niego klaksonem i macha mu ręką - wie już, że w tym domu mieszka mały chłopiec, który go z daleka wypatruje.
Z podobnym zachwytem spotyka się każdy helikopter ("koptel! koptel!"), pociąg ("czu-czu-czu"), ciężarówka ("buum") oraz wszelkie maszyny rolnicze i budowlane.

Poza tym jest z niego nieprawdopodobny przytulak. Uwielbia delikatne gładzenie policzkiem o policzek i nie znam człowieka, któremu nie sprawiłoby to przyjemności, gdy ten mały, białowłosy chłopczyk pochyla się, przybliżając swój miękki jak ptasie mleczko policzek, żeby przesunąć go powoli po skórze tej osoby.

Mamy to szczęście, że każde z naszych dzieci ma w sobie coś z plastra - lubią się przyklejać. Jak dobrze, że działa to kojąco na obie strony.

23:26, fajerwerka_1
Link Komentarze (10) »

piątek, 01 lipca 2011

Idol.

Wchodzimy do stołówki studenckiej. Spotykamy się tam od czasu do czasu w ciągu dnia z ojcem dzieci i razem jemy obiad. Potem on wraca do swojej pracy, my z kolei biegniemy dalej w dzień.
Tym razem trafiam tam nie umawiając się z Pawłem, ale jestem z kompletem dzieci. Wojtek, gdy tylko zbliżamy się do budynku, woła "tato, tato!", a wchodząc do jadalni opowiada podniecony "Tatuć mniam mniam, tatuć mniam mniam" i szuka wzrokiem ukochanej postaci. "Tatuć ma" - tatusia nie ma, stwierdza w końcu zawiedziony.
- Tata jest najwyraźniej idolem Wojtka. - zauważam trochę do siebie, trochę do starszych dzieci.
- A kto jest waszym idolem? - zagaduję, podając im sztućce.
- Moim idolem jest Andrzej z przedszkola. - mówi Grzesiek.
Jagoda zastanawia się dłużej. W końcu odpowiada:
- A moim IGOREM jest mama.

23:52, fajerwerka_1
Link Komentarze (5) »

niedziela, 26 czerwca 2011

...

Ospa w gruncie rzeczy nam się przysłużyła.

Dzięki niej udało nam się pobyć w samotności w domu, odetchnąć od wydarzeń i gości. Na jakiś czas zostaliśmy sami, tylko my i dzieci i wtedy odkryłam, jak bardzo przeładowani bodźcami byliśmy w ostatnim czasie. Otwieramy swój dom dla ludzi, mamy ogródek i smaczną kawę, dlatego w którymś momencie nagromadziło się tak, że każdego dnia ktoś u nas był. Przyjaciele, przyjaciele z dziećmi, przyjaciele pojedynczo, jedna rodzina, druga rodzina, sąsiadka, dzieci sąsiadów. Tuż przed atakiem ospy była fantastyczna pogoda, ogródek kipiał od zabaw, ale nasze dzieci powoli zaczęły się buntować, że w swoim wolnym czasie głównie sprzątają zabawki po jednych gościach przed następnymi. W pewnym momencie miałam wrażenie, że moje życie to głównie wydawanie jedzenia, stanie przy ekspresie i robienie kawy.
I wtedy przyszła ospa. Chyba w dobrym momencie. Na cały miesiąc.

Teraz wracamy do żywych wypoczęci i z nowymi siłami.

*

W międzyczasie pojawił się u mnie dodatkowo kryzys - nazwijmy go - kryzysem dziania się. Wyeksploatowałam się wydarzeniami, ruchem, gonieniem z dziećmi do miasta, za miasto, zapewnianiem im dobrej zabawy. Oni równie dobrze mają się w naszym własnym domu i na naszej własnej trawie, co w parkach, na kinderbalach i w miejskich bawialniach. Coraz częściej dobrze nam po prostu leżeć przed domem na wielkim worku sako, na którym na upartego mieszczę się z całą trójką, gadać o duperelach, patrzeć na pole pszenicy za płotem, czytać z nimi kolejny raz te same książki, bujać się godzinami na naszej huśtawce, albo chodzić do sklepu przy ulicy po lody. Wszystkim nam zaczął doskwierać nadmierny ruch w jakimś kierunku, a popołudnia, kiedy po powrocie dzieci z przedszkola i szkoły możemy spędzić wyłącznie na przytulaniu się na pufie, stały się nam wszystkim najbardziej drogie. Dzieci cieszą się na wiadomość o wycieczce za miasto, ale w identycznym stopniu cieszą się na plan pieczenia babeczek w domu i wyjście na spacer w pola za naszym osiedlem. Bo to są w ogóle dzieci, które byle czym się cieszą. A ja wypaliłam się chwilowo wyszukiwaniem dla nich aktywności i czuję, że ten "slow parenting" na jakiś czas dobrze nam zrobi. Mnie i dzieciom. Mnie i ojcu dzieci.

I doszliśmy do tego głównie dzięki ospie i dzięki temu nudnemu, powolnemu miesiącowi, podczas którego nic, dosłownie nic się nie działo.

22:55, fajerwerka_1
Link Komentarze (8) »

czwartek, 09 czerwca 2011

Szczepiony Grześ ma więcej wyprysków ospowych, niż nieszczepiona Jagoda, choć myślałam, że więcej, niż miała Jagoda nie może już być. Sięgnęłam nawet po jego książeczkę zdrowia, sprawdzić, czy na pewno był szczepiony, czy mi się tylko przyśniło. Był. Jedyna różnica to, że Jagoda podczas wysypu przez dwa dni dochodziła do 39,5 stopni, Grześ natomiast bez gorączki. Za to ma ospę na spodzie stóp i nie może chodzić. Wkurza się.

Wojtek ma do tej pory najmniej kropek z całej trójki, choć nie powiedziałabym, że lekko to przechodzi. Grzeje.

Jeszcze jakiś tydzień i będzie po wszystkim.

14:33, fajerwerka_1
Link Komentarze (18) »

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 32

następne